, o godz. 20. Spektakl odbywa się w Sali Baletowej - wejście przez Małą Scenę (z bramy przy ul. Piłsudskiego 72).
Bilety - 15 zł
Opera Smocza
na podstawie dzienników samuraja

premiera   11.06.2010



scenariusz, reż i ruch : Jacek Gębura/ttArka
muz. Salvatore Sciarrino, Philip Glass,Meredith Monk...

 ruszają się:
 
Katarzyna Torzyńska
Marta Dunajko
Dominika Józefowiak
Hanna Sierakowska
Hubert Żórawski
Jan  Nykiel

Choreografie: Jacek Gębura
Tänzer: Simone Rabea Döring, Jenny Ecke, Antoinette Helbing, Steffi Sembdner, Maria Zimmermann,
Santiago Hernandez, Harald Wink
Ausstattung: Karen Hilde Fries
Deutsch-Polnisches Tanzprojekt
in der alten Maschinenfabrik (Görlitz, Christoph-Lüders-Str. 45)
Premiere am Montag, 6. Juli 2009, 20 Uhr
Wieder sucht die TanzTheaterCompany gemeinsam mit polnischen und deutschen Gastchoreografen nach einem spannenden, ungewöhnlichen und inspirierenden Spielort außerhalb der Theatermauern, um Choreografien thematisch inspiriert von einem besonderen Ort für einen Tanztheaterabend zu kreieren. Für die diesjährige spezielle Tanzwoche erklärte sich die WBG Wohnungsbaugesellschaft Görlitz mbH dazu bereit, die Alte Maschinenfabrik auf der Christoph-Lüders-Straße zur Verfügung zu stellen.

Diesmal werden sich die Gastchoreografen Jacek Gębura, Maya Lipsker, Marlen Schumann und Elena Sommer-Freundt vorstellen.

Jacek Gębura ist Tänzer, Choreograf und Kunstdirektor vom Arka Theater für modernen Tanz. Er wurde bereits auf mehreren Festivals für modernen Tanz in Polen ausgezeichnet. Er choreografiert im Musikalstudio am Musiktheater in Breslau und in verschiedenen Theatern und Puppentheatern in Polen.
Maya Lipsker arbeitete u. a. für die Sophiensaele Berlin, für das Tanzfestival Tanz im August in Berlin und die Spielstätte Dock11 Berlin. Außerdem machte sie sich bereits international einen Namen und choreografierte in Bacau, Rumänien, In Three Dimensions. Ihre Ausbildung absolvierte sie in Israel auf der Vitzo High School for Arts and Performance.
Marlen Schumann studierte Tanzpädagogik an der Palucca Hochschule Dresden und an der Universität Leipzig Afrikanistik, Deutsch als Fremdsprache und Erziehungswissenschaft. Sie arbeitete als Choreografin im Lofft sowie im Theater der Jungen Welt Leipzig und tanzte in der Sächsische Staatsoper Dresden. Außerdem gibt sie Workshops am Theater der Jungen Welt Leipzig und an der Kinderakademie Fulda.
Elena Sommer-Freundt wurde in der Leipziger Ballettschule ausgebildet, ihr Meisterstudium sowie das Tanzpädagogikstudium legte sie an der Palucca Schule Dresden ab. Sie arbeitete als Tänzerin u. a. am Hessischen Landestheater Marburg, am Deutschen Theater Berlin und am Staatstheater Cottbus. 2006 ging sie gemeinsam mit Gundula Peuthert an das Theater Görlitz als Assistentin, Trainingsmeisterin und Tänzerin. Seit Juli 2008 arbeitet Elena Sommer-Freundt wieder freischaffend.
Vorstellungstermine in der alten Maschinenfabrik
Görlitz, Christoph-Lüders-Straße 45:
Mo., 6. Juli 09, 20 Uhr – Premiere
Di., 7. Juli 09, 20 Uhr
Mi., 8. Juli 09, 20 Uhr
Fr., 10. Juli 09, 20 Uhr
Sa., 11. Juli 09, 20 Uhr
So., 12. Juli 09, 20 Uhr

 "Dialogi na ręce i nogi - NO*2" został zakwalifikowany
do prezentacji konkursowych X Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów
Niezależnych w Ostrowie Wielkopolskim.
Prezentacja spektaklu odbędzie się w Sali Klubowej Ostrowskiego Domu
Kultury przy ul. Wolności 2 - w dniu 21. maja 2009 r.




Od 2000 r. Stowarzyszenie Artystyczno-Edukacyjne PRACOWNIA TEATRALNA organizuje w Ostrowie Wielkopolskim jeden z ważniejszych festiwali teatralnych w regionie. Nigdy wcześniej w Ostrowie w jedynym miejscu i czasie nie występowało tyle znamienitych teatrów offowych i profesjonalnych trup aktorskich, jak dzieje się to w ciągu festiwalowych dni i nocy.

OFTN jest forum dyskusyjnym teatru niezależnego, sytuuje się pomiędzy klasyczną tradycją teatralną a nowoczesnymi kierunkami estetycznymi i nowymi środkami wyrazu. Poprzez kolejnych dziewięć edycji stał się ważnym wydarzeniem artystycznym, w którym na równych prawach uczestniczą młodzi, utalentowani aktorzy, rozpoczynający artystyczną działalność i tak doświadczeni artyści, jak spadkobiercy Tadeusza Kantora – aktorzy Teatru Cricot 2 z Krakowa.

OFTN na stałe wpisał się na teatralną mapę Polski. Co roku w prezentacjach konkursowych bierze udział ok. 20 zespołów teatralnych z całego kraju, reprezentujących nurt teatru niezależnego: offowego, alternatywnego, zarówno profesjonalnego jak i amatorskiego. Uczestnikami festiwalu są czołowe krajowe teatry niezależne, prezentujące różnorodne formy wypowiedzi: teatr dramatyczny, plastyczny, muzyczny, ruchu i tańca, lalkowy, plenerowy etc. W minionych dziewięciu edycjach festiwalowych wystąpiło 76 zespołów teatralnych ze 143 spektaklami!

Prezentacje OFTN mają charakter otwarty i są skierowane do mieszkańców miasta i regionu, co jest szczególnie ważne w sytuacji braku w Ostrowie stałej sceny teatralnej. Festiwal skupia wierną publiczność, która konsekwentnie śledzi najnowsze trendy teatralne – każdą edycję ogląda łącznie ok. 3 tys. widzów, na kilku festiwalowych scenach: w Synagodze przy ul. Raszkowskiej i w OCK przy ul. Wolności, oraz w innych przestrzeniach adaptowanych na potrzeby festiwalu jak Dworzec Autobusowy i Browar.

Bardzo serdeczenie dziękujemy!!!

!!!Z powodu problemów  wizowych,
prezentacje Arki na PhillyFinge w następnym roku!!!

ttArka 
na
Fringe Festiwal  Philadelphia- USA

Margaret Berczynski Director
Philadelphia International Institute

---

---

Międzynarodowe Prezentacje Współczesnych
Form Tanecznych w Kaliszu
27.04.2008
TTarka - Poemat ruchowy na ręce i krtań

Padlina - wg Charles'a Baudelaira - NO*2
Na głosy gardłowe, grupę instrumentów różnych z użyciem ciał ruszających się .
TTArka / Mtt
pomysł, scenariusz – Jacek Gębura
realizacja i budowanie konstrukcji ruchowych zespół TTArka / MTT

pon.  17.03 godz. 20 -  I

wt.    18.03 godz. 20-   II
śr.    19.03 godz. 20-   III
czw. 20.03 godz 20 -   IV....7

sala prób - Teatru Muzycznego Capitol
ul. Piłsudskiego 72
bilety-10 zł

Marta Dunajko
Dominika Józefowiak
Katarzyna Cieślik
Dorota Radwańska
Basia Kamińska
Katarzyna Torzyńska
Małgorzata Wodyńska
Anna Krych
Ania Pełdiak
Piotr Stawiński
Maciej Sado

Magdalena Pasierska -głos
Tomasz Leszczyński – głos
Marcin Ożóg - kontrabas
Paweł Romańczuk - pianino
Maciej Markowski - instrumenty dęte

Dostrzec piękno, dostrzec życie, dostrzec ruch tam gdzie nie myślimy, że występuje.
Miłości jest tam gdzie jej nie ma, życie jest tam gdzie wydaje się nie być, a gdy się kończy zaczynają się marzenia o jego wiecznym trwaniu, marzenia już nietrwającego.
Na motywach Padliny Ch. Baudelaira opowieść o ruchu w bezruchu, świetle w ciemności.
Aleatoryzmem intuicyjnie kontrolowanym niczym rzutem kostki będą podejmowane decyzje o działaniach scenicznych tancerzy, wokalistów i muzyków. Przygotowane konstrukcje będą podlegać intuicyjnemu kontrolowaniu i decyzjom „dyrygenta” - czuwającego nad kształtem dramaturgicznym spektaklu. Symfonia zależności ruchowo dźwiękowych zbuduje obraz relacji między ludźmi o ich troskach i radości.
Okazało się, że można odwrócić kolejność. Ukazać formę w momencie jej powstawania, nazwać ją wtedy  i zrozumieć.


 (...)Wszystko się zapadało, jarzyło, wzbijało,
          Jak fala się wznosiło,
Rzekłbyś, wzdęte niepewnym odetchnieniem ciało
          Samo się w sobie mnożyło.
Czerwie biegły za obcym im brzmieniem muzycznym
          Jak wiatr i woda bieżąca
Lub ziarno, które wiejąc swym ruchem rytmicznym
          W opałce obraca i wstrząsa.
Forma świata stawała się nierzeczywista
          Jak szkic, co przestał nęcić
Na płótnie zapomnianym i który artysta
          Kończy już tylko z pamięci.
A za skałami niespokojnie i z ostrożna
          Pies śledził nas z błyskiem w oku
Czatując na tę chwilę, kiedy będzie można
          Wyszarpać ochłap z zewłoku.
A jednak upodobnisz się do tego błota,
          Co tchem zaraźliwym zieje,
Gwiazdo mych oczu, słońce mojego żywota,
          Pasjo moja i mój aniele!(...)

Padlina Ch.Baudelaire

znaki konstrukcji ruchowych
przyg. Katarzyna Torzyńska

XVI Krakowskie Spotkania Baletoffowe

23.XI.2007 r. -  25.XI.2007r.

25.XI.2007r.

godz.19.00 

Teatr  Tańca Arka (Wrocław)

Dialogi na ręce i nogi   "NO*2

Komu recenzję - o spektaklu Teatru Tańca Arka

Mężczyźni podchodzą do mikrofonów i w niezwykle teatralny sposób odgrywają śpiew. Zgodnie z brechtowskim efektem wyobcowania: otworzą usta, jednak z ich krtani nie wydobędzie się ani jeden dźwięk. Tylko wyrazem twarzy będą starali się odwzorować grymasy śpiewaków czy piosenkarzy w trakcie recitalu. Kiedy gestom nie odpowiada świat dźwięków, budzi to zawsze efekt śmieszności. Jak bardzo się starają wyglądać naturalnie! Nasuwa się pytanie, czy można śpiewać nie wydając z siebie żadnego dźwięku, nie używając strun głosowych? W poemacie ruchowym na stawy i krtań – można. Na tym chyba polega wyjątkowość tego przedstawienia. Nie chodzi przecież tylko o to, żeby wykonać piosenkę. Muzyki i tak nie zabraknie w tym spektaklu. Tancerze udowodnią jeszcze potęgę swoich głosów - nie każda próba ich śpiewania jest tylko niemym obrazem. Kiedy po parokrotnym powtórzeniu tego chwytu, widz oswaja się na tyle, że już nie spodziewa się usłyszeć śpiewu, wykonawcy, na przekór, rozśpiewują się na dobre.

Teatr Tańca Arka lubuje się w takich niekonwencjonalnych rozwiązaniach, udziwnieniach. Zobaczyć spektakl Komu piosenkę… w kanonicznej wersji, zafiksowanej, jest niemożliwe. Koncepcja, którą stworzył Jacek Gębura, podlega ciągłym modyfikacjom. Zapewne w dużej części spektakl jest improwizowany. Ma to swój urok. Tym razem – zmianom uległo zakończenie spektaklu. Nieoczekiwanie, już po wyciemnieniu, po oklaskach publiczności pojawia się znowu trzech mężczyzn. Piotr Kamiński, recytuje fragment spowiedzi Jacka Soplicy z poematu (!) Mickiewicza. Obok Kamińskiego stoją nieodłączni, jak w całym spektaklu, Jacek Gebura i Witold Jurewicz, którzy żywo reagują na wypowiadane słowa, przypomina to coś w rodzaju próby przekładu słowa na język migowy. W rzeczywistości nie korzystają jednak z tego kodu. Znowu ma miejsce rozbicie jednej czynności na kilka elementów (słowo, ruch, gra aktorska), każdym z nich w izolacji zajmuje się aktor. Jeden mówi, drugi porusza się, trzeci odgrywa sytuację mimicznie. Uwagę zwraca również stylizacja, która się dokonuje w warstwie fonetycznej. W dzisiejszych czasach dość specyficznie brzmi konsekwentne podkreślenie artykulacji „ł” w wariancie kresowym, godnym samej Niny Andrycz. Ta przedwojenna szkoła recytacji aktorskiej dawno już nie obowiązuje, ale użycie jej ewokuje wspomnienia dawnych czasów… Oczywiście to kolejna gra z widzem. Wybór dzieła, które jest bardzo mocno zakorzenione w naszej kulturze i automatycznie rozpoznawane przez każdego Polaka, ma swój przewrotny cel. Mówienie o szarganiu świętości – to za wiele, ale wykorzystywanie Pana Tadeusza do występów á la kabaret , nosi w sobie znamiona prowokacji.

Teatr Tańca Arka to bardzo specyficzny rodzaj teatru, w którym nieustannie szuka się nowych rozwiązań formalnych. Zdecydowanie podszyty nicią awangardowej przekory, eksperymentujący. Niewiele ma to jednak wspólnego z tańcem konceptualnym. Choć przesunięcie dominanty z ruchu na muzyczność ( jak w tym spektaklu TTA) czy inny koncept może to sugerować. Twórcy dystansują się od formy ciągłej narracji. Tworząc przedstawienie, konstruują luźno powiązane ze sobą sceny, które oscylują wokół tematu muzyczności.

Jacek Gębura (autor scenariusza) wydaje się, być również reżyserem spektaklu, nie przyznaje się do inspiracji kabaretowych. Mimo to struktura i charakter przedstawienia mają wiele wspólnego z tą formą teatralną. Kolejne sceny można czytać jako gagi czy skecze. Najczęściej eksponują potencjał komiczny. Może kabaret kojarzy się z formą sztuki niskiej, o ile można jeszcze mówić o sztuce elitarnej i masowej w „dobie postmodernizmu”. Nie można jednak zapominać, że właśnie w Cabaret Voltaire spotykali się niegdyś dadaiści i tam zmagali się z zagadnieniami formy i przyzwyczajeniami widza. A ten niepokorny duch poszukiwań artystycznych wydaje się być bliski twórcom Teatru Tańca Arka.

Muzyczność spektaklu Komu piosenkę…. odnosi się nie tylko do zabawy formą recitalową. Grzechem byłoby nie wspomnieć o obecności na scenie Małych Instrumentów, z których Paweł Romańczuk i Marcin Ożóg wydobywają różnorodne, dźwięki, budując niezwykła atmosferę. W rozstawionym kramiku można obok prawie nieobecnych typowych instrumentów dojrzeć dziwne przedmioty. Wszystkie, jak się okaże, mogą wziąć udział udział w tym improwizowanym koncercie na różne odgłosy, i brzmienia. Nie trzeba chyba dodawać jak klimatycznie oddziałuje ich obecność na całość przedstawienia.

Poza tym obiecana ‘piosenka na stawy” również wybrzmi, wykona ją Niskodźwiękowiec. Piotr Kamiński na chwilę odsłoni swoje plecy – instrument, które z ciemności wyłoni punktowy reflektor. Wraz z tym zaczyna się swoisty koncert. Każdemu ruchowi pięknie wyrzeźbionego ciała towarzyszy dźwięk zgniatanych stawów, strzykania w kościach. Widz, prawdopodobnie odczuwa ją bardzo cieleśnie. Z drugiej strony nie chce sie wierzyć, że tak zdrowo wyglądającemu ciału może grozić jakiś rozpad.

Wydaje się, że Teatr Tańca Arka nie został do końca jeszcze odkryty w naszym polskim tanecznym światku. A szkoda… Na pewno jest to teatr autorski. Miejmy nadzieję, że po lubelskim występie i krakowskich Spotkaniach Baletoffowych (na których wkrótce wystąpią ze spektaklem dialogi na ręce i nogi - No 2), będzie więcej możliwości obserwowania ich twórczości poza rodzimym Wrocławiem.

www.nowytaniec.pl
Anna Królica

(...)Jeszcze tylko do Panów z Teatru Tańca Arka w odpowiedzi na tytułowe pytanie Komu piosenkę – poemat ruchowy na stawy i krtań: takiej zabawnej, „odtańczonej” z rozmachem (aż kości bolą, prawda?) i absurdalnej piosenki, i owszem, wysłuchać warto(...)

(...)Nice and self-distanced performance. Four man are struggling to scream, shout or talk... but the only sound which comes from their throat is silence. The dance seems to be only way of expressing their emotions... but don't get confused, its not traumatic work about impossibility of communication. Silence is rather only a pretext for having fun by moving, interacting and... maxing strange sounds with actors body (or rather – with synthesizer which is accompanying movement of performers). I'm only not sure if I liked “concert for small toys” - wicked life-performance given by Pawel Romanczuk and Marcin Ozog (from post-jazz formation Robotobibok). It seemed to have lose connections with whole performance... but moments of confusion were definitely overwhelmed by the ending of performance – short recitation in a parody style of piece of polish epic poem “Pan Tadeusz” by Adam Mickiewicz(...)

Program prezentacji
7 listopada
19:00   Lubelski Teatr Tańca (Lublin) “48/4”
8 listopada
18:00   Compagnie 7273 (Szwajcaria) „Climax
      Company B. Valiente (Norwegia) „Tożsamość”
20:00   Serbian National Theatre (Serbia) „Język ścian”
22:00   Teatr Tańca ARKA (Wrocław) „Komu piosenkę - poemat ruchowy na stawy i krtań”
Grupa Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej (Lublin) „Clear/n” (work in progress)
9 lisopada
18:00   RemDance / Tugce Tuna Project Company (Turcja) „Phronemoph
20:00   ATELIER Polskiego Teatru Tańca (Poznań) „Czas Ewy” , „XY Road”
Śląski Teatr Tańca – Laboratorium Choreograficzne (Bytom) „Przenikanie”
22:00   Anna Majcher (Polska/Holandia) „Next study on perspective“
Wojciech Mochniej/W&M Physical Theatre (Polska/Kanada) „Just po prostu”
Konrad Szymański (Polska/Holandia) „SOLO.06”
10 listopada
18:00   Towarzystwo Gimnastyczne (Poznań) „nic”
20:00   Ann van den Broek (Holandia) „Co(te)lette”
22:00   Renata Piotrowska (Warszawa) „Teraz”
Dominika Knapik (Kraków) „Jak wam się podobam?”
11 listopada
18:00   Teatr Narodowy Luciana Blaga (Rumunia) „Solo on line”
Narodowe Centrum Tańca (Rumunia) „James”
20:00   Sodaberg (Chorwacja) „Victoria Beckham ma migrenę”
22:00   mufmi teatr tańca (Warszawa) „Cztery róże dla Lucienne”
Dawid Lorenc (Polska/Belgia) i Mikko Hyvönen (Finlandia) „Dwóch szczęśliwych przyjaciół”

W tym roku kultowy festiwal filmowy Era Nowe Horyzonty pierwszy raz wzbogacono o przegląd filmów tańca. W bloku tanecznym przygotowanym przez Fundację Kino Tańca pojawiły się filmy DV8 i Vandekeybusa, Clary van Gool. Poza blokiem filmowym udało się dużo bardziej poszerzyć część taneczną, która toczyła się już odrębnym torem. Na Nowe Horyzonty Tańca złożyły się bowiem zarówno filmy, jak i warsztaty oraz spektakle taneczne.

Warsztatom tańca patronowało hasło autentyczności ruchu. Poprowadzili je tancerze i choreografowie związani z wrocławskim Teatrem Tańca „Arka” (zarazem organizatorzy Nowych Horyzontów Tańca), tj. Anna Krych i Jacek Gębura oraz założyciel, choreograf i pedagog Teatru Tańca „Alter” z Kalisza, Witold Jurewicz a także dawni tancerze tej grupy: Anna Wytych i Jacek Owczarek.

Czterodniowe warsztaty były bardzo intensywne, trwały po kilka godzin dziennie. Budziły energię na pozostałą część dnia: obejrzenie filmów i spektakli. Najwięcej miejsca poświęcono pracy ze świadomością ruchu, umiejętności kontrolowania przebiegu impulsów, po to, by osiągnąć konkretny wyraz czy efekt artystyczny. Aby ciało nie było blokowane ani hamowane, a tancerz poznał pełnię swoich możliwości i był w stanie wykorzystać je nie tylko na scenie, lecz także we wstępnej pracy nad choreografią. Witold Jurewicz skupił się na wysiłkowym treningu ciała, pobudzającym świadomość takich jakości ciała w ruchu jak ciężar, kierunek, przestrzeń itp. Służyły temu zarówno konkretne ćwiczenia, jak i dopuszczające więcej swobody improwizacje (np. ćwiczenie rąk, z zakreślaniem w powietrzu ósemki w różnych kierunkach, tak, by niemal zapomnieć o samym kształcie, choć jest on wciąż obecny), a nawet – jak określił ją sam Jurewicz – zabawa dla choreografów wyostrzająca refleks (osoby, nie nadążające za zmianą kierunków w obrębie koła i koniecznością przekazania ruchu i słów w którąś ze stron, są z kręgu eliminowane; zabawa ta ma oczywiście wiele wariantów).

Zaskoczenie budziły pierwsze zajęcia z Jackiem Owczarkiem, specjalistą od contact improvistation. Zaproponował bowiem ciekawe i rozgrywające się w przestrzeni kompozycje ruchowe. Dopiero na kolejnych zajęciach powrócił do improwizacji w kontakcie: z tym że pierwsza lekcja „kontaktowa” pozwoliła na swobodny improwizowany jam, dopiero podczas kolejnej skupialiśmy się na pracy w parach, nauce partnerowania w kontakcie, odczuwaniu ciężaru drugiej osoby, a także przenoszeniu własnego ciężaru na nią, podnoszeniu. Szkoda, że zabrakło jeszcze jednych zajęć, aby choć część zdobytych umiejętności wykorzystać w praktyce.

Praca z dwiema tancerkami: Anną Krych oraz Anną Wytych miała kilka punktów stycznych: to solidna rozgrzewka i bardzo staranna nauka poszczególnych sekwencji tanecznych tworzących spójny i ciekawy układ. Na zajęciach u Ani Krych został on częściowo zaczerpnięty z jednego z ostatnich spektakli teatru „Arka”: był przekazywany i przyswajany powoli i precyzyjnie, z dbałością o każdy ruch i gest, tak, by można było od razu myśleć o jego scenicznym wyrazie. Gdy nauczyliśmy się wszystkich fraz, można było zacząć różnicować kierunki, a na sali było dość miejsca, gdyż jednocześnie tańczyły trzy lub cztery osoby, co prowadziło również do powstania ciekawych relacji między nimi. Gdyby czas na to pozwolił, można byłoby w oparciu o tak niewielki materiał ruchowy, próbować stworzyć ciekawą etiudę, albo choć zaskakujące i niespodziewane akcje w ruchu.

Ania Wytych swoją rozgrzewkę wzbogaciła ćwiczeniami autorstwa jednej z twórczyń modern dance – Marthy Graham. Pozwoliło to bardzo mocno odczuć na w swoim ciele, co właściwie znaczą tak rozpowszechnione we współczesnym tańcu terminy, a zarazem elementy jego techniki jak „contraction” (napięcie) oraz „release” (rozluźnienie) wyrażające naprzemienne spinanie i rozluźnianie mięśni (zwłaszcza partii skupionych wokół centrum wszystkich ruchów, znajdującym się na wysokości splotu słonecznego). Pozwoliło to na ich świadome wykorzystanie w tańcu, którego uczyliśmy się podczas kolejnych lekcji. Tempo nauki było zdecydowanie szybsze niż u Ani Krych, lecz taniec zupełnie inny, bardziej kontrastowy i ekspresyjny.

Zajęcia z Jackiem Gęburą skupiały się na ekspresyjnym znaczeniu gestów i ruchów, a fragmenty taneczne, które zaproponował, były raz szybkie i rwane, innym razem płynne, co znakomicie się uzupełniało. Zawsze – poprzedzone jednak skupieniem na własnym ciele, tak, aby poczuć każdą jego część, najpierw w kontakcie z podłożem (podłogą), potem w ruchu, wolniejszym i szybszym, co budziło także świadomość ciężaru ciała i innych jego jakości, z którymi mamy do czynienia tak na co dzień, jak i w ruchu tanecznym. Zajęcia z Jackiem Gęburą zwieńczyła długa i burzliwa dyskusja o procesie twórczym tancerza i choreografa, z której wyłoniło się kilka ważnych wniosków. Najbardziej istotne wydaje się bowiem, by tworzenie wynikało z rzeczywistej potrzeby a także, by było aktem odwagi i szczerości wobec siebie. Mimo wielu problemów, z jakimi borykają się niekomercyjni twórcy, nie wolno im zatracić entuzjazmu i świeżości w podejściu do tematu, a nawet jeśli się to zdarzy – gdyż kryzys wydaje się nieodłączną częścią procesu twórczego – powinni umieć go przezwyciężyć i przemienić na swoją korzyść. Oczywiście, równie ważna jest postać lidera, spajającego wiele osobowości ludzkich i wydobywającego z nich to, co najlepsze, nawet w atmosferze sporów, kłótni i mocno ścierających się opinii. Tylko wtedy może powstać coś naprawdę wartościowego. Ważny jest zatem również krąg współpracowników, których eliminuje sam czas. Zostają tylko najwytrwalsi.

Po warsztatach we Wrocławiu wcale nie trudno jest uwierzyć, że takich entuzjastów tańca o mocnej sile woli i … mocnych mięśniach, nie zabraknie.

wrzesień 27th, 2007

Dla wszystkich pokazanych spektakli Teatru „Arka” charakterystyczne wydaje się poszukiwanie i badanie związków między ruchem a dźwiękiem, co często prowadzi do wielu zabawnych interakcji i ciągów przyczynowo-skutkowych. Spektakle zmieniają się w absurdalne - a momentami groteskowe - koncerto-pokazy czy koncerto-spektakle, w czasie których wszystko staje się możliwe. Na tle tego przerysowania zaskakuje NO*21, zdecydowanie bardziej ascetyczny i spokojniejszy i to na nim właśnie chciałabym się skupić.

W ciemności widać sylwetkę Jacka Gębury, stojącego przodem oraz Anny Krych, zwróconej do widowni tyłem, ubranej jedynie w spódnicę. Spektakl rozpoczyna półprywatny zwrot tancerza do publiczności, w którym skarży się jak ciężko jest zacząć i snuje swoje urywane refleksje na temat samotności. Powoli przechodzi do sedna, dzieląc się zwierzeniem, że „słowa, które kończą się twardo nie sprawiają mu takiej przyjemności jak słowa kończące się miękko”. No bo jak tu porównywać „krowę” i „dobroć”? A już zwłaszcza „miłość” brzmi całkiem odmiennie. Słowo to wywołuje prowadzony delikatnie i wcale nieoczywisty temat spektaklu, który wydaje się zresztą tylko jednym z możliwych motywów przewodnich. Znane jest bowiem dążenie Jacka Gębury do tego, by spektakle pozbawić znaczenia, zedrzeć zeń siatkę semantyczną. Na ten trop naprowadza także umieszczany przy danych o NO*21, cytat z Wielościanu Jerzego Sosnowskiego, w którym padają m.in. słowa, by „Zedrzeć z niego [świata] znakowość, stanąć oko w oko z rzeczywistością zdezinterpretowną. (..) Jeśliby nawet ta próba miała skończyć się niepowodzeniem, będzie jednak udana, gdyż pozostanie po niej wiara, że gdzieś istnieje to Znaczenie, do którego nie udało się nam dotrzeć”.

Mimo tego wprowadzenia spektakl ARKI wydaje się bardzo klarowny w odbiorze, staje się zabawą w tworzenie znaczeń i ich dewaluowanie. Na scenie widzimy parę bohaterów: kobietę i mężczyznę, co już z góry zdaje się narzucać temat, wprowadzony dodatkowo przez miękko zakończone słowo „miłość”. A jednak sceniczna prezentacja związku między dwiema bliskimi osobami daleka jest od zwyczajowych oczekiwań odbiorców i od najczęstszych przedstawień tego wątku. Na początku kobieta jest bierna, stoi bez ruchu, nawet gdy mężczyzna kreśli szminką na jej plecach szereg koncentrycznych kół. Teraz to ON jest liderem, tańczy więc płynnie, giętko, popisując się także wstawkami niemal breakdance’owymi. Stopniowo jego ruch staje się bardziej punktowany, cięty, a wrażenie to wzmacnia muzyka (m.in. dzwonki) puentująca każdy ruch. Tak jak gdyby tancerz chciał pokazać nam za pomocą swego ciała ową dojmującą różnicę między tym, co miękkie, a tym, co twarde, rozszerzając pole znaczeniowe ze słów na ruch i ciało (a zarazem na modelowych kobietę i mężczyznę, tj.: kojarzone z nimi jakości: męską twardość i kobiecą miękkość, łagodność). W końcu muzyka przeobraża się w ostrą, metalową piosenkę, a wydobyta światłem twarz tancerza poddaje się jej, wykrzywiając w najprzedziwniejszych minach, niemal tak, jak gdyby sam tancerz stał się wykonawcą utworu.

Po tej hałaśliwej scenie następuje wyciszenie u stóp kobiety – gdy tancerz siada przy stojącej tancerce i, słysząc dźwięki muzyki klasycznej, próbuje dostroić się do jej brzmienia, lecz czasem jego głos staje się gardłowy lub falsetowy. Następnie w powietrzu słychać miarowe buczenie, przypominające odgłos pracującej maszyny, zaś tancerz stopniowo podnosi się i od ruchów przy ziemi przechodzi do swobodnego tańca w pionie, z licznymi wyskokami. Gdy kończy, do głosu wreszcie może dojść kobieta. Jej pierwsza solowa scena ma charakter groteski: gdy odwraca się przodem, między jej piersiami widać zawieszony sztuczny, plastikowy fallus, a z offu słychać głos mówiący kilkakrotnie frazę „słowa, które kończą się twardo” – głos należy do Jacka Gębury, lecz wtłoczony zostaje w usta tancerki, co tworzy dziwny, dwuznaczny efekt. Dopiero potem mamy do czynienia z kobietą samą, „bez dodatków”. W ciszy przechadza się niczym po wybiegu, zerkając zalotnie i z uśmiechem, w stronę publiczności. Powoli inicjuje kobiecy dyskotekowy taniec, kołysząc biodrami w zmysłowo, choć czasem w przerysowanych wygięciach. Jakby wywołana jej ruchem rozbrzmiewa piosenka The Beatles Women, którą tancerka po chwili ucisza (jak żywy organizm).Wreszcie następuje eksplozja taneczna, w której tancerka daje upust swoim potrzebom. Widać tu liczne powtórzenia, dużo ruchu zamaszystego i kołyszącego. Ciekawym elementem jest niewątpliwie ścieranie narysowanych wcześniej na podłodze rysunków, tak jakby kolejne ruchy miały zetrzeć jakieś ślady. Podobnie intrygujące wrażenie wywołują repetycje prostego ruchu: rozwinięcia ze stania do podpory (pompki) i powrotem, odbywające się wzdłuż narysowanej na podłodze linii prostej. Wygląda to tak, jak gdyby rysunki i wykresy chwytały ciało tancerki, które próbuje uwolnić się z narzuconych ruchów i konieczności ich powtarzania.

Gdy tancerka strąca ze stojącego w głębi stołu dziecinny bączek, dostrzec można sylwetkę tancerza. Zakłada powoli marynarkę, a tancerka wyłania się niebawem w purpurowej sukni z satyny. Zasiadają z dwóch stron stołu. Oboje delikatnie gładzą i pocierają jego powierzchnię, lecz tancerz co jakiś czas gwałtownie weń uderza. Kobieta przez większą część czasu jest spokojna i łagodna, mężczyzna coraz bardziej natarczywy. Stopniowo kobieta dostraja się do jego rytmu a pod koniec on do jej – tancerz wycisza się, a ich ręce zastygają obok siebie na blacie stołu. Scena ta to sugestywne wyobrażenie prób nawiązania porozumienia i wszelkich trudności, z jakimi spotkać się może dwójka bliskich ludzi. Nie zawsze harmonia (często pozorna) jest jedyną receptą na szczęście, warto też umieć słuchać, czy kobiecie i mężczyźnie z NO*21 się udało…?

Spektakl kończy ich wspólny taniec – najpierw płynny i zamaszysty, lecz przechodzący w rwany duet dwóch mechanicznych lalek z pozytywki, które na końcu upadają, choć wciąż są razem, blisko.

Mimo że NO*21 odbiega od innych przedstawień ARKI – nie jest tak prześmiewczy i groteskowy, nie epatuje ogromną różnorodnością scen – da się w nim dostrzec kilka wspólnych motywów: grę ruchem i dźwiękiem oraz szukanie związków między nimi, a także zabawę, nawet jeśli momentami bardzo poważną, w (przypadkowe lub nie) tworzenie znaczeń.

Teatr Tańca Arka - “NO*21″ 

sierpień 29.08. 2007 

Julia Hoczyk

Kino tańca na salony!

Taniec współczesny i teatr tańca to dziedziny doceniane przez bardzo wąskie i specyficzne grono publiczności. Podobnie jak szeroko pojęte kino eksperymentalne. Kiedy połączymy te dwie sztuki, powstaje pytanie: kto przyjedzie ten przedziwny miks zobaczyć? Debiutujący na Erze Nowe Horyzonty cykl Nowe Horyzonty Tańca udowodnił, że chętnych na kolaż wizji tancerzy i filmowców jest niewielu. Pomijając oczywiście samych tancerzy, których w Teatrze Lalek i kinie Warszawa nie brakowało - pisze Katarzyna Kamińska w Gazecie Wyborczej - Wrocław.

Katarzyna Kamińska
Gazeta Wyborcza - Wrocław nr 177
31-07-2007

Scena działań performatywnych 

NOWE HORYZONTY TAŃCA

Mleczarnia

SPOTKANIA W RUCHU – 26.07.2006 godz 20

Cena 10 zł

SET 2 

Kobieta w Mleczarni z walizką (PREMIERA)

 Anna Krych

SET 3

Odcinek (PREMIERA)

Izabela Chlewińska ( Teatr Tańca Alter)

SET4

Balet na głos i trąbki z użyciem tancerza ( PREMIEROWI!!!)

Jacek Gębura , Tomasz Leszczyński , Paweł Romańczuk

Przerwa 20 min. 

NO*2  

Teatr Tańca Arka

Monika Rostecka , Tomasaz Leszczyński , Jacek Gębura

Zakończyły się już warsztaty tańca, które od początku festiwalu towarzyszyły wszelkim innym imprezom. Cieszyły się one olbrzymią popularnością.Była to zapewne jedna z nowości festiwalowych,bardzo zresztą udana. Projekt powstał we współpracy Fundacji Kina Tańca wraz z Teatrem Tańca Arkaz Wrocławia. Zajęcia skupiały się przede wszystkim na odkrywaniu autentyczności w tańcu. Zadaniemprowadzących było uświadomienie uczestnikom jaką ważną rolę, ciało i nasza fizyczność odgrywa w kreowaniu wszelkich ruchów, a nawet więcej, chcieli pokazać, jak ciało odnajduje się w przestrzeni, w której się istnieje. Warsztaty prowadzili tancerze z Teatru Tańca Arka, Alter i Fundacji Kino Tańca.
Dla wszystkich jednak, którzy są fanami tańca nic straconego. Cały czas trwają projekcje polskich oraz zagranicznych filmów o nim. Są one podzielone na kilka kategorii. Jedną z ciekawostek będzie zapewne sekcja „Nowe polskie kino tańca” – pokaz kilkunastu filmów poświęconych tańcowi z ostatnich pięciu lat.

Marta Odziomek
gazeta festiwalowa
22.07.2007

foto: Anna Kopaczewska